افسردگی کودکان کم حرف | بیماری

: سرویس سلامت آکا ایران به نقل از دکتر سلام:

سکوت دائم و دراز مدت کودکان معنیش چیه این تا چه حد به وجود اومده به وسیله مشکلات روانی اوناس پیشنهادای روانشناسان در این مورد چیه والدین این کودکان چه کمکایی به بچه هاشون می تونن بکنن

 با در نظر گرفتن اینکه مشکلات روانپزشکی شکلای جور واجور مختلفی داره، در این مقاله تلاش می کنیم در مورد مشکل سکوت بیمارگون ارادی صحبت کنیم. فقط ذکر این نکته به نظر لازم می رسه که نشونه ها فقط واسه آشنایی شما بوده و اگه نشونه هایی موجود باشه حتما باید قبل از برچسب گذاری، تموم علائم کودک خود رو در حضور روانشناس یا روانپزشک متخصص بگید تا با تشخیص دقیق از آسیبای احتمالی مشکل پیشگیری کنیم.

در کودکان گرفتار به مشکل سکوت بیمارگون ارادی، وقتی اونا در تعاملای اجتماعی با افراد دیگه قرار می گیرن، سر صحبت رو باز نمی کنن، وقتی بقیه با اونا صحبت می کنن، جواب نمی دن، پس صحبت نکردن در تعاملای اجتماعی با کودکان یا بزرگسالان بسیار زیاد اتفاق میفته. این کودکان در خونه و در حضور اعضای خونواده صحبت می کنن اما بیشتر حتی در حضور دوستان نزدیک یا بستگان درجه دوم مثل بابابزرگ یا مادربزرگ یا مانند اونا صحبت نمی کنن.

این مشکل بیشتر با اضطراب اجتماعی زیادی همراه س و کودکان گرفتار به مشکل سکوت بیمارگون ارادی بیشتر از صحبت کردن در مدرسه دوری کرده که این به مشکلات تحصیلی فراوون منجر می شه، چون معلمان بیشتر اوقات نمی تونن مهارتایی مثل خوندن رو آزمایش کنن.

به نظر می رسه ویژگیای همراه سکوت بیمارگون ارادی ممکنه شامل موارد زیر باشه:

کم رویی بسیار زیاد، ترس از خجالت زده شدن در جمع، تنهایی و انصراف اجتماعی، وابستگی زیادتر از اندازه یا چسبندگی، صفات وسواسی، منفی گرایی، قشقرق یا لجبازی ناچیز.

با اینکه کودکان گرفتار به این مشکل به صورت کلی مهارتای زبانی بهنجاری دارن، بعضی وقتا هم ممکنه مشکل ارتباطی داشته باشن (معمولا در کنار این مشکل، اضطراب هم هست). معمولا این کودکان تشخیص مشکل ترس اجتماعی رو هم کنار مشکل سکوت بیمارگون از خود نشون میدن. سکوت بیمارگون ارادی، مشکل تقریبا نادریه و به نظر حدود ۱% کودکان دچار این مشکل می شن و این مورد در خردسالان بیشتر از بقیه دیده می شه.

سکوت بیمارگون ارادی معمولا قبل از ۵ سالگی شروع می شه اما ممکنه تا ورود کودک به مدرسه که تعامل اجتماعی و تکالیف عملکردی مثل خوندن با صدای بلند زیاد می شه مورد توجه والدین قرار نگیره. به هر حال کودکان معمولا در بعضی مراحل رشدی این سکوت رو نشون میدن و به صورت طبیعی اونو میگذرونن ولی بعضی وقتا مشکلات اضطرابی بعد از برطرف شدن سکوت ادامه پیدا میکنه. (باید به این نکته دقت کنیم که در روند یادگیری و مراحل سنی سکوت کودک بسیار طبیعیه پس به سرعت انگ و برچسب مشکل نزنیم.)

به نظر می رسه وقتی کودک نمی تونه رفتار داغون کننده خود رو کنترل کنه بعضی وقتا سکوت ارادی رو جانشین رفتار می کنه (البته طبق بعضی پژوهشا کم رویی، اضطراب اجتماعی و تنهایی اجتماعی والدین نقش مهمی در بروز این مشکل در کودکان داره). علاوه بر این به نظر می رسه والدین کودکانی که گرفتار به سکوت بیمارگون ارادی هستن، حمایتگر افراطی، دل نگرانی وسواسی و کنترل کننده تر از والدین کودکانی هستن که اختلالای اضطرابی دیگری دارن.

به دلیل همپوشی قابل توجه سکوت بیمارگون ارادی و مشکل اضطراب اجتماعی، ممکنه بین این اختلالا عوامل ژنتیکی مشترکی وجود داشته باشه.

(باید به این نکته دقت کنیم که کودکان خونواده هایی که به کشور دیگری مهاجرت کردن و به زبون متفاوتی صحبت می کنن ممکنه به دلیل آشنایی کم با زبون جدید از صحبت کردن دوری کنن و در این مورد اختلالی مطرح نیس اما اگه فرد زبون جدید رو به اندازه کافی می فهمه اما دوری از صحبت کردن ادامه پیدا میکنه، ممکنه تشخیص سکوت بیمارگون ارادی مطرح شه.)

سکوت بیمارگون ارادی ممکنه موجب مشکلات اجتماعی شه چون کودکان به دلیل اضطراب شدید، از تعاملای اجتماعی دوجانبه با کودکان دیگه دوری می کنن و با بزرگ شدن ممکنه تنهایی اجتماعی بیشتری پیدا کنن و هم اینکه در مدرسه دچار مشکلات تحصیل می شن، چون در مورد نیازای تحصیلی یا شخصی با معلمان رابطه برقرار نمی کنن (مثلا تکالیف کلاس رو درک نمی کنن، واسه رفتن به دستشویی اجازه نمی گیرن.) و در آخر مشکل شدید در کارکرد تحصیلی و اجتماعی، از جمله مواردیه که این کودکان با اون مواجه می شن.

چون سکوت بیمارگون ارادی خیلی اوقات با مشکلات دیگه، علائم مشابهی داره، نیازه حتما کودک به وسیله روانشناس متخصص کودک بررسی شه تا بتونیم با بهترین راه حل به کودک کمک کنیم (مثلا احتمال داره آدمایی که گرفتار مشکل طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی یا مشکل دیوونگی دیگه یا ناتوانی هوشی شدید هستن مشکلاتی در رابطه اجتماعی داشته باشن و قادر به صحبت کردن مناسب در موقعیتای اجتماعی نباشن.)

پس سکوت بیمارگون ارادی موقعی تشخیص داده می شه که کودک از توانایی قطعی صحبت کردن در بعضی از موقعیتای اجتماعی مثل خونه بهره مند باشه و این مشکل همراه مشکل اصلی تر دیده نشه.

حال با در نظر گرفتن اهمیت شناخت علائم این مشکل بهتره نگاهی عمیق تر به ویژگیای این مشکل طبق DSM-5 داشته باشیم.

* ناتوانی همیشگی فرد در صحبت کردن در موقعیتای اجتماعی خاص که در اونا انتظار صحبت کردن هست (مثل مدرسه)، در حالی که در بقیه موقعیتا صحبت کردن براش عادیه.

* این پریشونی مزاحم پیشرفت تحصیلی یا شغلی یا رابطه اجتماعی می شه.

* مدت این پریشونی دست کم یه ماه س (محدود به اولین ماه ورود به مدرسه نیس).

* ناتوانی در صحبت کردن نباید به وجود اومده به وسیله از دست دادن اطلاعات درباره زبون محاوره ای لازم واسه موقعیت اجتماعی یا سخت بودن اون باشه.

* واسه این پریشونی نمیشه برچسب یه مشکل ارتباطی (مثل مشکل تسلط بیانی با شروع در کودکی) تبیین بهتری به دست داد و منحصرا طی دوره مشکل طیف اوتیسم، اسکیزوفرنی یا مشکل دیوونگی دیگه ظاهر نمی شه.

ذکر این نکته لازمه که مشکلات روانپزشکی با هم، همبود دارن، پس بهتره حتما با شناخت نشونه های بیان شده با متخصص روانشناسی مشورت کرده و از هرگونه برچسب گذاری جلوگیری کنیم. امیده با شناخت بهتر بتونیم از سلامت ذهنی مناسب تری بهره مند گردیم و از آسیبای احتمالی پیشگیری کنیم، خصوصا وقتی که بحث کودکان مطرح می شه نیازه با دقت بیشتری اراده کردن کنیم.

* کارشناس ارشد روانشناسی بالینی

ماهنامه دکتر شهر – دانیال طالبی*

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *