افسردگی کودک: والدین چه می توانند بکنند؟ | بیماری

کارشناسان میگن به دارو درمانی ادامه بدین اما کودک و والدین رو تشویق به شرکت در جلسات مشاوره کنین.
اگه داروهای ضد افسردگی همیشه واسه بچه ها ایمن نیستن پس چیکار باید کرد؟ والدین گیج ، وحشت زده می شن: وقتی که یه کودکی افسره س، چیکار باید کرد؟
قدم اول: دارو رو متوقف نکنین. روان دکتر دیوید فاسلر میگه «اگه بچه شما از داروی ضد افسردگی استفاده می کنه، اونو یهویی متوقف نکرده و یا تغییر ندین. با روان دکتر کودک خود صحبت کنین، از اون سؤال سوال کنین، از اون اطلاعات دریافت کنین، پس شما می تونین تصمیم خوبی واسه کودک خود بگیرین.»
اون میگه: «داروهای ضد افسردگی می تونن واسه کودک یا نوجوون دپرس بسیار خوب عمل کنن، اما وقتی که اونا با روان درمانی همراه شن مؤثرتر هستن. هم اینکه، خیلی با اهمیته که بچه ها وقتی که هر نوع دارویی مصرف می کنن واسه افسردگی تحت نظارت دقیق قرار داشته باشن.»
فاسلر میگه:کودکان و نوجوانانی که سابقه مبادرت به خودکشی دارن در خطر بیشتری قرار دارن که دوباره دست به این کار بزنن. هم اینکه کودکانی که سابقه مبادرت به خودکشی در خونواده اونا هست شدیداً در خطر هستن. می دونیم که به نظر می رسه اقدامات خاصی خطر خودکشی رو کاهش میدن. مثلا رفتاردرمانی شناختی _ نوع خاصی از روان درمانی_ الگوهای فکری و عکس العمل به حوادث زندگی رو تغییر میده و می تونه کمک کننده باشین.
فاسلر ادامه میده: در حالی که افسردگی شدید یه بخش ژنتیکی داره، اما مواجه شدن با رویدادهای استرس زا می تونه خطر اونو زیاد کنه – اتفاقای مثل از دست دادن پدر و مادر، جابجاییای زیاد، قرار گرفتن در برابر خشونت و یا سوءاستفاده، و یا مریضیای طولانی.
اون میگه: خطرناک ترین چیز اینه که این کودکان اصلاً تحت درمان قرار نگیرند. تحقیقات نشون میده که بیشتر از نصف کودکان گرفتار به افسردگی ، دست کم یه بار مبادرت به خودکشی می کنن، و بیشتر از ۷٪ از اونا می میرن. این یه مریضی بسیار جدیه و عواقب بسیار جدی ای در برداره.

غافل شدن از کودکان : دلیلی واسه نگرانی

اورین گورین وایس، روانشناس بالینی در آتلانتا، میگه: هیچ گونه آزمایش بالینی ای در مورد اثر داروهای ضدافسردگی روی کودکان وجود نداره – منتها با این حال این داروها به طور زیادی واسه کودکان تجویز می شن.
اون میگه : می خوام به روشنی، بگم بله کودکان هم دپرس می شن. من نمی خوام داروهای ضد افسردگی واسه کودکان غیرقانونی اعلام شن، اما لطفاً، اجازه بدین در تجویز اونا واسه هر کودکی کمی تأمل کنیم. دمدمی مزاجی، بداخلاقی، نارضایتی، از مشخصات طبیعی نوجوانیه نه نشونه افسردگی."
ویس توضیح میده: خیلی از بچه ها به جای مشاوره، دارو دریافت می کنن و نشونه های افسردگی ای که من در کودکان می بینم بیشتر نتیجه بی توجهی بسیار عمیق به اوناس. تجویز دارو واسه کودک تنها وضعیت رو سخت تر می کنه. شما به کودک میگین که مشکلی داره در حالی که این خونواده اونه که دچار مشکل هستن. در این صورت شما واقعاً نمی دونین چه اتفاقی در زندگی کودک افتاده.
اون میگه: کودکان بسیاری _که خیلی از اونا در خونواده های مرفه زندگی می کنن – از مورد غفلت قرار گرفتن رنج می برن که این ریشه افسردگیه، من خیلی از نوجوانان رو بررسی کردم. موضوعی که واسه نوجوانان در اولویت قرار داره، ندیده گرفته شدنه. اونا تو یه خونه خوب زندگی می کنن. در ۱۶ سالگی براشون اتومبیل خریداری می شه، و هر چی بخوان در اختیارشون قرار داده می شه. اما حیرت انگیزه که والدین کمترین رابطه رو با اونا دارن.

اول به سراغ یه دکتر برید

وایس پیشنهاد می کنه: اگه فکر می کنین که یه کودک افسره س، به جای متخصص کودکان، اونو نزدیک دکتر ببرین. اگه بعد از دو یا سه ماه روان درمانی، احساس کردین که کودک بهبودی نیافته، پس از اون – و تنها پس از اون – می تونین دارودرمانی رو امتحان کنین."
اون اضافه می کنه :اگه هرچه کودک خواست در اختیارش بذارین مطمئناً این قضیه افسردگی اونو شدید شدن می کنه.کودکان و نوجوانان نباید تنها دریافت کننده باشن. باید از اونا خواست عوضش چیزی که دریافت می کنن کاری بکنن. هم اینکه، انجام همه چیز واسه یه کودک، هیچوقت ایده خوبی نیس. اگه اونا فعال نباشن و با اعضای خونواده همکاری نکنن، افسردگی شون بدتر می شه. اینکه کودکی هیچ کاری در خونه نداشته باشه، رفتار سالمی نیس.
وایس پیشنهاد می کنه: اگه می خواین پیوند نزدیکی با بچتون برقرار کنین – و اونو در برابر افسردگی حفاظت کنین – با اون یکم زمان صرف کنین. "کودکان و نوجوانان زیاد صحبت نمی کنن، و اگه این کار رو بکنن به این دلیله که شما یه بعد از ظهر رو در بازار با اونا گذرونده اید و طی این زمان شما موفق میشین چند کلمه حرف از دهن اونا بشنوین. اگه به قدر کافی واسه اونا وقت اختصاص ندین نمی تونین اونا رو به صحبت وا دارین.
نصیحت دیگه اینه که اگه شما در مورد کودک خود نگرانین از اون نپرسید، " دپرس هستی؟" بلکه از اون سوال کنین: ناراحتی؟ احساس نارضایتی می کنی؟ زمان سختی رو می گذرونی؟ خوشی و سرگرمی خاصی داری؟

منبع : راسخون

منبع :

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *